نیکی کریمی از جمله اولین بازیگرانی است که در کنار بازیگری، به ترجمه کتاب نیز مشغول بود و پس از گذراندن دوره کارگردانی در کنار "عباس کیارستمی" به فیلمسازی نیز روی آورد. علاقه مندی بازیگران سینمای ایران به شغل های دیگر (البته با گرایش هنری) هميشه قابل توجه هنرمندان بوده است و  گاهی همین گرایش مختلف باعث جنجال نیز شده است. 
علاقمندی بازیگران سینمای ایران شامل فیلمسازی،عکاسی، تهیه کنندگی،برگزاری نمایشگاه هاي مختلف، خوانندگی و ... است.

حضور بازیگران به اصطلاح بفروش در آثار سینمایی می تواند در شرایط فعلی سینمای ایران، تضمینی برای بازگشت سرمایه تهیه کننده این آثار باشد؛ اما از سویی دیگر گاهی ضعف محتوایی آثار سینمایی و یا استفاده صرف تبلیغاتی از یک بازیگر،  باعث می شود تا علیرغم حضور بازیگران گرانقیمت، فیلم مذکور به فروش قابل توجهی دست پیدا نکند. مانند حضور گلزار در فیلم "دموکراسی تو روز روشن".

در حوزه سرگرمي و تفريحي، شبكه هاي ماهواره اي به عنوان رقيبي سرسخت و قدرت مند در برابر صدا وسيماي جمهوري اسلامي ايران عرض اندام كرده اند. متاسفانه در حال حاضر شبكه تازه تاسيس فارسي وان جاي خود را در ميان مخاطبان باز كرده است، اين شبكه، انبوهي از برنامه هاي تفريحي؛ اعم از فيلم هاي سينمايي، موزيك ويدئو ، سريال و... را براي بينندگان پخش مي كنند. بنابراين، هرگاه مردم احساس كنند كه تلويزيون ايران برنامه اي باب ميل آنها ندارد، به راحتي قادرند از ميان  شبكه های ماهواره ای برنامه اي جالب براي تماشا پيدا كنند.

عملکرد ضعیف کارگردان های تلویزیون در این سال ها، سرنوشت تلخی را برای  نام های بزرگ در تلویزیون رقم زده است.  سرنوشت تراژیک و غمبار مجموعه‌های درجه الف سیما و کارگردان های نامداری که حتی از سینما به تلویزیون آمدند تا به رویاهای مادی خود رنگ واقعیت ببخشند، نشان دهنده مسیری است که نظارت کیفی و تولید مجموعه در سازمان عریض و طویل صدا و سیما طی کرده است. در سالهای اخیر، بسیاری از کارگردان هایی که به تلویزیون آمده‌اند نتوانسته‌اند انتظاری که از آنها وجود داشته را برآورده کنند.

مطبوعات در جمهوري اسلامي ايران طي 32 سال پس از پيروزي انقلاب اسلامي داراي فراز و نشيبهاي متعددي بوده اند. در رژيم محمدرضا پهلوي، مطبوعات اولاً در تعداد بسيار اندك و ثانياً در سانسور مطلق خبري قرار داشتند و به هيچ وجه منعكس كننده نظريات مردم نبوده و انتقاد به حكومت، جايي درمطبوعات نداشت. نهضت اسلامي مردم مسلمان ايران به رهبري حضرت امام خميني (ره) بر مطبوعات و روزنامه نگاران ايران نيز تاثير گذاشت به طوري كه اكثريت قريب به اتفاق مطبوعات ايران در تاريخ 8/9/1357يعني كمتر از 3 ماه به پيروزي انقلاب اسلامي دست به اعتصاب يكپارچه زدند و بدينوسيله با انقلاب اسلامي همراه شدند. پيش از انقلاب جمعاً 74 نشريه ( روزنامه و مجله ) در ايران منتشر مي شد.

دنياي امروز، دنياي شبهات شده است. ما در دنياي امروز دائماً از خود مي‌پرسيم، نكند حقيقت هماني باشد كه ما از آن، امروز گريزانيم .
براستي حقيقت كدام است؟ اصلا حقیقت چیست؟ چيزي به نام حقيقت در قاموس اين جهان وجود دارد؟ يا بقول افلاطون، دنيا، مثلي از عالم واقعيت است و هر آنچه است سايه‌اي از آنچه بايد باشد.

بوی کاغذ...

تاريخ چاپ مطبوعات در استان قزوین با فراز و نشيبهاي مختلفي همراه بوده است.نگاهي به آمار، در حال حاضر نشان می دهد حدود 30 نشريه در استان قزوین منتشر مي شود كه 8 تاي آن هفته نامه است.
نبود چاپخانه هاي مجهز ، پراكندگي جغرافيائي شهرستان ها، نبود نظام منظم توزيع نشريات، ظرفیت پایین تولید خبر در روز و عدم استقبال مردم  ازعوامل اصلي نبود روزنامه دراستان قزوین است هر چند که نشریه ولایت به صورت زوج نامه و 3 روز در هفته منتشر می شود.

شاید بعضی از تماشاگران پیگیر تلویزیون اولین بار نگار جواهریان را با سریال "این راهش نیست" به یاد بیاورند، قصه ی سریال را حمید نعمت ا... و هادی مقدم دوست نوشته بودند و اشکان خطیبی بازیگر دیگر سریال بود، ولی نه خود سریال و نه نقش نگار جواهریان طوری نبود که در یاد ها بماند. کمی بعد نگار جواهریان نقشی کوتاه در فیلم "من ترانه پانزده سال دارم" ساخته رسول صدر عاملی بازی کرد، همان دختری که ماجرایی شبیه ترانه برایش پیش آمده بود و بچه اش را به بهزیستی سپرده بود و آن طور که رسول صدر عاملی همان زمان گفت از بین بازیگرانی انتخاب شده بود که برای بازی در نقش ترانه پرنیان تست داده بودند، نقشی که آخر سر به ترانه علیدوستی رسید.

خاطره جمعي مردم ایران از تلويزيون در دهه  ۶۰ و اوایل دهه 70 سريال هاي آمريكايي و ژاپني يا چند سريال وطني بود.روز‌گاري نه چندان دور دو شبكه داشتيم وحداکثر پانزده ساعت برنامه در شبانه روز. شنبه‌ها اوشين بينندگان را دور هم جمع مي‌كرد و دوشنبه‌ها يك سريال خانوادگي ديگر، جمعه‌ها هم فيلم‌هاي سينمايي كه بيشترشان سياه و سفيد تداعی کننده سینمای ژاپن با آثار کوراساوا بودند.

"مراسم دومین سالروز درگذشت خسرو شكیبایی برگزار شد". این خبری بود که چند روز قبل روی تلکس خبرگزاری قرار گرفت.

اين مراسم با حضور جمع زيادي از سينماگران با رونمايي كتاب خسرو شكيبايي همراه شد.

سریال "در چشم باد" یکی از بهترین آثار تلویزیون در دهه گذشته است.

در چشم باد مجموعه تلویزیونی تاریخی - حماسی است که فیلمبرداری آن از مهرماه سال ۱۳۸۲ در لوکیشنی واقع در شمال کشور آغاز شد و به مدت ۵ سال به طول انجامید و در نهایت در اواخر سال ۱۳۸۷ تولید سریال به پایان رسید.
مجموعه تلویزیونی در چشم باد به تهیه کنندگی مسعود جعفری‌جوزانی و عباس اکبری در۵۰ قسمت ۵۰ دقیقه‌ای برای پخش از شبکه اول سیما تهیه و تولید شد. فیلمنامه این سریال که در زمره سریال‌های «الف» سیما به شمار می‌رفت، توسط «مسعود جعفری جوزانی» در مدت دوسال نوشته شده است در نتیجه ساخت این سریال از مرحله پیش تولید تا نمایش حدود 8 سال به طول انجامید.

1-  خوشحالم که مطلب اخیرم با عنوان رفتار افراد معلوم الحال شما را چنان به تکاپو انداخت که کمی به خود بیایید و از این حال و احوال خارج شوید. نمی خواهم به حاشیه ها بپردازم زیرا وقت و انرژی را از افرادی که به دنبال توسعه و آبادانی هستند، می گیرد از طرفی نان عده ای چون شما در همین حاشیه سازی ها و ماهیگیری از آب گل آلود است و بس.

2-  اگر به مطالب وبلاگ ها و سایت هایی که بیشتر هویتت را مدیون آنها هستی، وفادار هستی؛ بهتر است تیتر استنباط شده خود را آن هم به بدترین شکل ممکن مورد استفاده قرار ندهی یا اگر باز هم می خواهی بگویی تشخیص با خودت است، حرفی نیست پس دیگر حرف از آزادی بیان و نقد و تحلیل نزن چون تحلیل های سطحی و عصبی شما شان مطالب را پائین می آورد. این تیتر که از بنده برای مطلب رفتار افراد معلوم الحال انتخاب کرده ای به واقع حاصل سوات! ذوق، جوشش و کوشش جنابعالی ست که در یک لحظه آن هم در اوج عصبانیت به فوران درآمده است.

3-  شرحی در زیر مطلب اینجانب نوشته بودید که سرشار از غرض ورزی های شخصی بود و این نشات گرفته از رفتار افراد معلوم الحالی ست که خود را قیم اهالی مردم می دانند؛ روزی به دنبال انگ زدن به این به آن هستند و مردم را سیاه و سفید و سرخابی معرفی می کنند و روزی دگر به دنبال افراد باهوش! کم هوش و متوسط هوش می گردند، شاید هم بار دگر دنبال کردان ها می گردند تا مدرک تحصیلیشان را برای همگان افشا کنند و این عده از این می نالند که چرا دست گربه از گوشت خالی شده است در چنین حالتی گربه به چنگ انداختن می پردازد.

4-  آقای خدابخش برای شما که خود را در فضای مجازی و اینترنت مدعی می دانید، شایسته نیست که بروز نیستید و مطلب سه روز قبل و سه ماه قبل را بیکباره لینک می دهی، آن هم با نقد غیر حرفه ای که با نقد شخصی درهم می آمیزد و آشفته ای تحویل خلق می دهی! ( به عنوان نمونه یک سخن از مسئول برکنار شده را با سمت قبلی لینک می کنی در حالی که آن مسئول چند روز قبل از کارش برکنار شده است و یا در مورد دو سالانه خوشنویسی در قزوین صحبت های داوران در اوایل اردیبهشت ماه را بعد از اختتامیه و بعد از 20 خرداد لینک می کنی. اینها بدور از اخلاق است؛ شاید هم دلیل را مشغله کاری و امتحانات میان ترم و پایان ترم بیاوری. اما برادر من! صورت مسئله را پاک نکن).

5-  طفلک مقوله هنر و ادب! چقدر مظلوم است. هر کسی به خود اجازه می دهد بعنوان یک کارشناس با هوش و باسوات! اظهار نظری نماید و بگوید:" بله من نیز هستم". بگوید:" من هم بازی"!

6-  در مطلب جدیدتان که تیتر جالبی دارد و 2 باز کلمه "از" را در یک تیتر ساده استفاده نموده اید بنده را به عنوان عضو بسیج هنرمندان یاد کرده اید و طوری وانمود می کنید که مدیر کل ارشاد ، روابط عمومی ارشاد و بنده علیه شما صحبت کرده ایم و پاکی و اعتقاد و تدین افراد را بازیچه خود قرار می دهید. از طرفی توقع دارید با این همه شانتاژی که به راه اندخته اید دیگران مدح شما را بگویند؛ نخیر از این خبرها نیست. آن مطلبی که آقای علیجانی خطاب به شما و دوستان شما نوشتند از جایگاه روابط عمومی ارشاد نبوده و بی ربط است که بگوئید این افراد که علیه شمت صحبت می کنند و می نویسند از داخل مجموعه ارشاد هستند زیرا اگر قرار بر پاسخ روابط عمومی ارشاد به انتقادات واهی شما بود از کانال دیگری اقدام میشد. اما سخن دیگر اینکه مرا عضو بسیج هنرمندان یاد کرده ای شاید به این فکر می کرده ای که با خط کشی و مرزبندی های مضحکی که همیشه از شما سراغ داریم، ذهن مخاطب را صیقل دهی؛ شاید هم به این فکر می کردی در کشور جمهوری اسلامی، بسیجی بودن ننگ و عار است اما برادر من! زهی خیال باطل.

افتخارم این است که یک عضو کوچک در جمع بسیج چند میلیونی کشور و چند صد هزار نفری استان هستم و افتخار می کنم در مملکتی زندگی می کنم که رهبرم بسیجی است اما این را هم بگویم اعتقاداتی دارم که تا پای جان در برابر عناصر سست عنصر ایستادگی می کنم. آنهایی که مرا می شناسند، می دانند که با وجود عضویت در بسیج حتی یک روز هم از کسری خدمت استفاده نکردم و 17 ماه خدمت مقدس سربازی را با تمام مشکلات و تلخی ها و شیرینی ها پشت سر گذاشتم یا اینکه حتی از سهمیه بسیجی بودن خود در هیچ کجا از قبیل کنکور نیز استفاده نکردم. بالاخره اینها اعتقادات شخصی بنده است فقط خواستم بگویم که شما و دوستانتان شانتاژ نکنید و گوشی دستتان بیاید.

7-  ناپختگی و بی خردی سیاسی افرادی چون خدابخش که خود را جزء اصحاب رسانه می دانند و عدم التزام به قواعد فضای مجازی باعث شده است که عرصه فضای مجازی بیشتر به تسویه حساب های شخصی و متعاقب آن به نوعی تخریب های فردی(آن هم تخریب سرمایه های نظام و استان) بینجامد.

8-  وبلاگ گریز معلول تصمیمات نسنجیده و شخصی یک نفر است که امروزه آلت دست، افرادی پشت پرده قرار گرفته که در نشریات خود از رانت خواری و ویژه خواری آقازاده و مقابله با ایسم ها و انقلاب چهارم دم می زنند اما در عمل و در خفا خود جزء رانت خواران هستند یا بستری برای پرورش آقازاده ها هستند. به نظرم  تبعات سیاسی و اجتماعی وبلاگ گریز با رفتارهای نسنجیده و نابخردانه این روزها با سرعت بیشتری به پیش می رود. خدابخش هم چون کار و دکانش از گریز می چرخد چاره ای جز گریزداری، ندارد.

9-  خدابخش دوست ندارد خط و مرزی برای خود قائل باشد اما شدیدا برای دیگران خط کش برداشته و شروع به مرزبندی می نماید. شاید از این رو که می ترسد جایگاه رسانه ای خود را ازدست بدهد و دکانش تعطیل یا نیمه تعطیل شود. علیرضا خدابخش باید شفاف سازی کند و مواضع خود را مشخص نماید؛ او یک تئوریسین یا صاحب نظر نیست اما می تواند با تقویت پایه های علمی خود یک برنامه نویس و کارشناس نرم افزار رایانه قابل باشد. خدابخش می تواند همین راه را ادامه دهد، با همه بنشیند و برخیزد، بگوید و بخندد، خوش باشد و خودش را برای مرزبندی با کسی یا عقیده ای به زحمت نیندازد.

10- در پایان متذکر می شوم که انتقاد را حق شما و همه می دانم اما بنده به انتقاد سازنده اعتقاد دارم ولی شما فرق انتقاد را با تخریب نمی دانید مطمئن هستم روزی از این رفتار خود پشیمان می شوید و افسوس خواهید خورد از اینکه سرمایه های استان را به چوب سیاسی بودن و کاربلد نبودن سوزانده اید. و  سخن پایانی اینکه هم تراز قراردادن نام یک شخص حقیقی کنار نام سپاه از سوی شما از دیگر ناپختگی ها و بی تدبیری های شماست. سپاه جایگاه مقدس و بزرگی است که نمی توان نام دو یا سه تن از دوستان شما را سپاه نهاد.

امروز وقتی با سایت گریز روبرو شدم و به چیدمان خبرها نگاهم افتاد، ابتدا خنده ام گرفت و گفتم بی خیال، این نیز می گذرد زیرا افراد ناراحت و باندباز همه جا هستند و خود می دانند و خدای خود. ولی هر چقدر صبوری کردم نتوانستن سکوت کنم و نسبت به این اقدام آقای معلوم الحال حرفی نزنم.

برادر عزیز شما که ابتدا خبر مراسم تودیع و معارفه معاونت جدید فرهنگی و هنری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین را کار می کنی و در پائین آن اظهار نظر می کنی(حال این اظهار و نظرهای ضد و نقیض در این مدت بماند که خدای من می داند که بنده وامدار کسی نیستم و بجایش قلم را از نیام بیرون می کشم)، چه لزومی دارد در یک عمل غیر حرفه ای و مغرضانه در خبر بالایی و بعدی مصاحبه ای قدیمی از معاونت سابق فرهنگی و هنری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین را کار کنید.

برادر من! شما که با اصول خبرنویسی و فضای سایبر آشنایی کامل داری، چرا این گونه عمل می کنی و دست به شیطنت می زنی و به عملکرد خود خدشه وارد می کنی تا اطمینان مخاطب نسبت به رسانه ات کم شود.

برادر من! نقد باید عالمانه، منصفانه و مشفقانه صورت گیرد. آیا شما این موارد که خود نیز به آن اذعان دارید را رعایت می کنی؟ اگر جوابت مثبت است پس چرا امروز از سینما و سینمادارها خبر لینک می دهی اما دیروز که ما از آمار و ارقام سینماها فریاد برآوردیم شما در خواب خرگوشی بسر می بردید.

پی نوشت: خواندن مطلب محسن طارمی هنرمند تئاتر و کارمند اداره ارشاد استان قزوین درباره معاونت جدید فرهنگی و هنری خالی از لطف نیست. 

رژيم پهلوی با وجود آنكه شعار دفاع از حقوق زنان را مي‌داد اما در عمل در سينماي قبل از انقلاب فيلمساز زني ديده؛ بعد از انقلاب اسلامي فيلمسازان زن يكي پس از ديگري از راه ‌رسیدند و برخي از آنان تبديل به فيلمسازان مطرح و تاثيرگذار ‌شدند. محدوديت حضور زنان فيلمساز در رژيم پهلوی شايد تا حد زيادي به غالب مردانه و فضاي ناسالم سينمای آن دوران برمي‌گشت كه امكان حضور زنان را به عنوان كارگردان برنمي‌تابيد و از زن به عنوان یک ابزار استفاده می شد. پرداختن فيلمسازان زن به دنیای زنان از اين نظر كه خودشان حديث خويش را بازگو مي‌كنند شايد بتواند واقع‌گرايانه و ملموس‌تر از آب دربيايد هرچند در بسياري از فيلمسازان زن (مانند فيلمسازان مرد) ضعف‌هايي در ارائه شخصيت زنان ديده مي‌شود ولي به نظر مي‌آيد اين ضعف‌ها با آزمون و خطاهاي انجام شده به نتيجه معقول‌تري به خصوص در مورد كارگردان‌هاي خلاق‌تر منجر شده است. كارگردانان زن سينماي ايران روایت های گاه جالب و گاه متنقضی از خود در این 30 سال اخیر نشان داده اند. هرچند تصوير زن را در آثار فيلمسازان زن سینمای ایران، تصوير كاملي نیست ولی با همه ی  ضعف‌ها تنصویرسازی اين كاراكترها توسط خود زنان جالب توجه جلوه می نماید. به هرحال اميد است كه عرصه فعاليت‌هاي فيلمسازان زن به سوي فيلم‌هايي بهتر و چهره‌اي واقعي‌تر از زنان ادامه يابد و با آزمون و خطاهاي انجام شده نتايج بهتري حاصل شود.

«طلا و مس» ساخته ی «همايون اسعديان»، اثري است كه معاني زیادی را با زباني ساده و روان روایت مي‌كند بدون اینکه ادعای معناگرایی داشته باشد، بدون اینکه  مخاطب را ساده لوح فرض کند و بدون اینکه  از جزئيات ظریف فیلم چشم‌پوشي شود.

بعد از فيلم‌هاي «جايي ديگر» و «چه كسي امير را كشت» كه آثاري شخصي و با روایت متفاوت در سینمای ایران بودند. مهدي كرم‌پور در آخرين ساخته‌اش، مسيري متفاوت را برگزيده و با روایت داستان چند جوان موزیسین و ساختاري خطي و ساده، به فكر برقراري ارتباط با مخاطب عام و نسل جوان  است. بعد از تماشاي « تهران: سیم آخر»، با اطمينان می توان گفت كه كرم‌پور براي فیلم خود، بهترین مسير را برگزيده است هر چند که کرم پور نسل سومی با مهرجویی نسل اولی از لحاظ بیان بصری و فکری از زمین تا آسمان متفاوت عمل کرده اند...

در این چند روز که تاریخ برگزاری انتخابات جدید خانه مطبوعات استان قزوین بر روی تلکس خبرگزاری ها قرار گرفته است با آمار و ارقام متفاوتی از سوی مسئولان و اعضای خانه روبرو شده ایم که در آخر متوجه نشدیم که اعضای خانه مطبوعات چند نفر هستند: ۷ نفر، ۸ نفر، ۹ نفر ، ۱۰ نفر یا ۱۱ نفر و در کل چند نفر از اعضای اصلی حق رای در خانه مطبوعات قزوین دارند.

بعد از مصاحبه های کاظم پور- رئیس خانه مطبوعات قزوین که خود از اهالی رسانه است- با خبرگزاری های ایرنا و فارس ، تناقض هایی در این مصاحبه ها دیده می شود که پیش تر به ایشان در دیداری خصوصی در خانه فرهنگ امیرکبیر گوشزد کردم تا اینکه امروز مطلب امیر یخچالیان عضو خانه مطبوعات را خواندم  واقعا عجیب است آن هم در حوزه تخصصی مطبوعات که رسالت اطلاع رسانی را بر عهده داریم، از همه مهمتر درج این اخبار متناقض از سوی نشریاتی است که خود در خانه مطبوعات عضو هستند و باز هم جالب تر اینکه علیرضا خدابخش که خود را صاحب نظر در فضای رسانه می داند به همه مطالب چشم بسته لینک می دهد بدون اینکه از صحت و سقم آن باخبر شود.

آنهایی که معتقدند خط مقدم جنگ نرم، رسانه ها هستند، بایستی در درجه اول کمی فکر کنند سپس لب به سخن بگشایند. اصلا می شود آمار دقیق خبرنگاران و روزنامه نگارانی که عضو خانه مطبوعات هستند و برایشان تا پایان اردیبهشت ماه 1389کارت خانه مطبوعات صادر شده است، اعلام شود تا ما به یکباره با 100 تا خبرنگار از راه رسیده در روز انتخابات روبرو نشویم.

 برادر من! آمارها و داده های اطلاعاتی نخستین گام در حرکت مدیر و اتخاذ تصمیم و برنامه ریزی نمودن برای امور است.

داريوش مهرجويي با «طهران: روزهاي آشنايي» نشان مي‌دهد به ديدگاهي رسيده كه حداقل در سينماي ايران مشابهش را كمتر ديده بوديم. در اين ديدگاه قرار نيست به تماشاگر دروغ گفته شود.
قرار نيست زشتي‌ها حذف و فقط زيبايي‌ها به رخ تماشاگر كشيده شوند. در ديدگاهي كه مهرجويي در آخرين اثرش نشان مي‌دهد، زشتي‌ها هم وجود دارند. دلتنگي‌ها، خرابي‌ها، نداري‌ها و نگراني‌ها. همه و همه در كنار زيبايي‌ها هستند و اتفاقاً خود را نشان هم مي‌دهند.
اما نكته اينجاست كه در ديدگاه مهرجويي، حتي اين زشتي‌ها هم زيبا نشان داده می شوند اصلا سینما هنرش این است که پلشتی ها زا نیز زیبا به مخاطب نشان دهد و همه اینها فرصتي هستند براي لذت بردن از زندگي. اصلا همين زشتي‌ها باعث مي‌شوند لذت ديدن زيبايي‌هاي فيلم دو چندان شود.

نشریه آمریکایی "سیاست خارجی" به تازگی  فهرستی از 10 فیلم سیاسی سینمای ایران تهیه کرده است که در آن جای خالی برخی فیلم‌های سیاسی مانند "آژانس شیشه‌ای"، "عروسی خوبان" و... احساس می‌شود.
نویسنده نشریه سیاست خارجی در انتخاب فیلم‌های برگزیده سینمای سیاسی ایران بیش از مضمون سیاسی فیلم‌ها به حاشیه‌ها و جنجال‌های آنها توجه کرده و به همین دلیل از آثاری که مضمون سیاسی آنها بر حاشیه‌ها غلبه داشته به سادگی گذشته است.
"آژانس شیشه‌ای" ابراهیم حاتمی‌کیا را بسیاری از کارشناسان سیاسی‌ترین فیلم تاریخ سینمای پس از انقلاب می‌دانند و "عروسی خوبان" محسن مخملباف از نگاه یک ناظر ایرانی بسیار سیاسی‌تر از "گبه" همین فیلمساز است.

آنچه در پی می‌آید 10 فیلم از نگاه نشریه سیاست خارجی است که در سال‌های گذشته حال و هوای سیاسی داشته اند...

مطلبی که از سوی این وبلاگ به رشته تحریر درآمد، باعث شد تا مسئولین هنری استان قضیه آمار سینماروها و رقم فروش و درصد افزایش فیلم های اکران شده در سال 88 نسبت به سال 87 را پیگیری نمایند تا آمار و اطلاعات صحیح حداقل در این زمینه دراختیار مردم و نهادهای ذیربط قرا گیرد چون معتقدم قدم اول در مقابله با جنگ نرم داده های آماری و اطلاعات صحیح است.

نشریه ی ولایت در شماره دوشنبه مورخه 13 اریبهشت ماه 1389 آمار غلط را از قول محمد کریم کاظم پور معاونت فرهنگی و هنری اداره کل ارشاد قزوین اصلاح نمود تا مشخص شود آمار تماشاگران قزوینی که به تماشای فیلم های سینمایی در سینماهای قزوین رفته اند، رقم 270 هزار نفر است که با احتساب رقم میانگین 1000 تومان برای قیمت هر بلیت به عدد 270 میلیون تومان گردش مالی سینمادارهای قزوین می رسیم که رقم منطقی و واقعی ست اما با این حال تکلیف درصد اعلام شده یعنی رشد 85 درصدی برای آمار افزایش فیلم های اکران شده در سال ۸۸ مشخص نگردید!

همان طور که در پایین، متن اصلاحیه خیر را در رونامه ولایت که رسالتش را تمام عیار انجام داد، می بینید؛ مشخص نشده که در مصاحبه ی حضوری یا تلفنی چگونه این خبر شکل گرفته است؟ یعنی مصاحبه به صورت تلفنی یا رو در رو صورت گرفته است سپس معاونت محترم گفته که آمار دقیق را برایتان فکس می کنم که در نتیجه فکس کمرنگ ارسال شده است؟! شاید هم عددهای دیگر آماری نیز نظیر 85 درصد کمرنگ فکس شده است! درهر حال با شیوه های جدید روزنامه نگاری یا بهتر است بگویم مصاحبه های نوین نیز آشنا شدیم.

در پایان یادآور می شوم دوستان ما آن هم از جنس اصولگرا نباید از نقد سازنده ناراحت شوند بلکه باید از این نقدها و رصدکردن ها استقبال کنیم زیرا ممکن بود این مورد یا مواردی از این دست که قبلا نیز گوشزد شده است، به حال خود رها شوند و بعنوان یک معیار غلط مورد ارزیابی قرار گیرند، آن وقت به صحت اطلاعات و آمار دیگر فرهنگی و هنری نیز در این برهه زمانی حساس باید شک کرد!

بیار آنچه داری زمردی و زور

بعد از تناقض گویی در ارائه آمار و اطلاعات از سوی سازمان ها و نهادهای مختلف که شاهکار آن متعلق به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برای آمار مسافران نوروزی قزوین بود، هفته ی گذشته با آماری از سوی معاونت محترم اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین روبرو شدم که نمی دانم این آمار چگونه و توسط چه مرجعی تهیه شده است! حال در صورت تائید و پذیرفتن این آمار، آمار و ارقام اعلام شده در خصوص تماشاگران سینماهای قزوین در سال 88 که توسط معاونت فرهنگی و هنری اعلام شده، بر روی کاغذ و ادله منطقی، غیر واقعی و غیرکارشناسانه جلوه می نماید.

نخست اینکه معاونت اداره کل ارشاد قزوین تعداد تماشاگران سینماهای قزوین در سال 88 را 27 هزار نفر اعلام کرده اند، یعنی سینماهای قزوین اعم از سینما بهمن، مهتاب و ملت، 27 هزار بلیت سینما در طی سال 88 پاره کرده اند تا اینجای کار قبول؛ اما تناقض این جای کار آشکار می شود که ایشان در ادامه مصاحبه خود می افزاید، ماهانه به طور متوسط 22 هزار و 500 نفر از مردم استان قزوین به سینماهای قزوین رفته اند و اگر ما این آمار متوسط ماهانه را در 12 ماه سال ضرب کنیم به عدد 270 هزار نفر می رسیم! همان طور که مشاهده می فرمائید،  این آمار یک صفر ناقابل کم و زیاد شده است.

دوم اینکه این مقام مسئول ادعا می نماید که تعداد تماشاگران سینماهای قزوین در سال 88 نسبت به سال گذشته افزایش یافته است. آیا امکان دارد ایشان برای مردم بازگو نمایند که با توجه به چه آماری این افزایش را عرض می کنند و ای کاش آمار سال قبل را نیز ذکر می کردند.

سوم اینکه برادر عزیزمان در سمت معاونت فرهنگی و هنری اداره کل ارشاد استان قزوین در ابتدای مصاحبه خود با روزنامه ولایت قزوین که در مورخه 8 اردیبهشت 89 در صفحه 12 به چاپ رسیده است، متذکر می شوند که در سال 87،   23 فیلم در سینماهای قزوین اکران شد و در سال 88 این آمار به 38 فیلم در سال 88 رسید که رشد 85 درصدی را در تعداد فیلم های اکرانی داشتیم.

خدمت برادر عزیزمان که خود از اهالی مطبوعات هستند، عرض می نمایم اگر تعداد 23 فیلم اکران شده در سال 87 را تقسیم بر 38 عدد فیلم اکران 88 نمایید و در عدد 100 ضرب نمایید تا درصد رشد تعداد فیلم های اکران شده دستتان بیاید با عدد 60 درصد روبرو می شوید نه رقم 85 درصد!

این چند سطر را نوشتم تا راهگشای مسئولین فرهنگ و هنر شهر باشد و وقت خود را کمی معطوف مطالعه و کار کارشناسی شده نمایند تا کارهای متفرقه. در ادامه مطلب آمار و ارقام صحیح خود را در اختیار مخاطبان و مسئولان قرار می دهم تا بتوانند به آنها استناد کنند.

 مصاحبه مطبوعاتی معاونت محترم اداره کل ارشاد در پایین آمده است.

در ادامه مطلب نیز آمار واقعی را می توانید بخوانید.

شاید اگر "یا من یا میرحسین" بر زبان خاتمی جاری نشده بود، همه چیز به گونه ای دیگر رقم می خورد. نه از آن جهت که شاید صف بندی انتخاباتی تغییر می کرد؛ چه آنکه رفتن آن روز خاتمی از الزامات شرایط اصلاحات بود و آمدن میرحسین نیز همچنین. البته باید پذیرفت آمدن میرحسین در کنار کشیدن خاتمی نقشی بسزا ایفا کرد؛ نقشی که نارضایتی و عصبانیت حامیان خاتمی را نیز به دنبال داشت...