گاهی وقت ها خوابگاه دانشجویی می تواند سقفی برای همه آدم هایی باشد که زندانی درون خود هستند.

پی نوشت:

۱- عکس از ایمان حیاتی ،خوابگاه دانشجویی خواهران،تابستان ۱۳۸۶.

۲- من می خواهم خودم باشم یک آدم معمولی البته با دغدغه های خودم.

۳- ممنون از بزرگواری که مجموعه عکس کلاس و نگاه بنده را به بالاترین فرستاد و سپاسگزار دوست دانشگاهی سابقم هستم که از شیراز زنگ زد و گفت (اجازه میدهی مطالب و عکس هایت را در هفته نامه استانی استفاده کنیم).البته باید عرض کنم که من به قانون کپی رایت در ایران معتقد نیستم چون اصلا چنین قانونی در کشور وجود ندارد و کار از ریشه خراب است، حال ۲ تا نویسنده و عکاس گلوی خود را پاره کنند که ای آقا استفاده از عکس ها و مطالب منوط به اجازه است ، آن هم در فضای آزاد فضای مجازی که جای بحث زیادی دارد و از این جور حرف ها که بنظرم بایستی کار از بن و ریشه اصلاح بشود.اما در مورد خودم باید عرض کنم که عکس هایی  به تناوب بر روی وبلاگم قرار میدهم برای استفاده عموم است و برای همین است که قفل نمیگذارم  وبر روی آن اسم نمی نویسم و یا از بالا تا پایین بر چسب نمی زنم و در مواردی که اسم بعضی از عکس ها مانند عکس( خودمان باشیم) را بدانم یا کسی بگوید یادداشت می کنم.در ضمن عکس ها در آرشیو موضوعی سینما گنجانده می شوند.