دوست شمالیم میگفت   برنج در واقع از به رنج  می آید یعنی بهترین رنجی که  کشاورز می برد

من یاد خدا بیامرز پدر بزرگم  می افتم ، که عادت داشتیم نهار را هر کجا که بودیم خودمان را برسانیم منزل و در کنار هم سر یک سفره غذا بخوریم ،حاجاقا عادت داشت  سر سفره یک ریز برایمان صحبت کند و ما هم  سراپا گوش و البته مشغول خوردن . یادم نمی رود همیشه به دایی کوچیکم میگفت پسر آرام غذا بخور، برنج های بشقابت را حیف و میل نکن می دانی چه رنجی برای آن کشیده شده و هر وقت می خواست به چیزی تاکید کند با دست راستش  میزد کنار نان سفره و میگفت به همین برکت قسم.من عاشق این حرکت حاجاقا بودم و به نوعی این جز رفتارهای زبانزد حاجاقا بین فامیل و دوستان بود.

آره از آن سالها خیلی گذشته اما تاثیر این رفتار  در ذهن من هنوز باقی مانده؛ امروز که با پدرم  رفتیم، برنج 5000 تومانی بخریم این برکت بیش از پیش توی ذهنم خودنمایی میکرد و شاید بیشتر معنیه حرف حاجاقا را میفهمیدم که به نوعی در فرهنک همه ما نفوذ کرده است.اما براستی چقدر از این قیمت فزاینده به شالیکاری میرسد که بهترین و شاید بدترین رنج را میبرد ؟؟؟

حتما همه عزیزانی که در قزوین زندگی می کنند و یا به علت وجود دانشگاه های متعدد در این شهر مشغول به تحصیل هستند می توانند پارکها و فضا های سبز شهر را بشمارند، پارک ملت یا همان حکم آباد سابق، پارک دهخدا،بوستان معلم و همیشه تاریک و سوت و کور که چیزی تحت عنوان فضای سبز در آن مشهود نیست،پارک کوچک  شهید بهشتی که بیشتر استراحتگاه چند ساعته مسافران و رانندگان و تاکسی چی ها می باشد که فاقد امکانات تفریحی است و زمین شقایق که بتازگی دارای فضای سبز شده و با کاشت چمن و نصب وسایل ورزشی و کشیدن حفاظ دور تا دور آن به مکانی  تفریحی شبیه شده است. همان طور که می بینید فضای سبز و تفریحی برای ساکنین قزوین با احتساب قبرستان قزوین(که گویا از بقیه جاها آباد تر باشد)به انگشتان یکدست هم به زور می رسد و این در حالی است که شهر 500 هزار نفری قزوین نیاز به این جور اماکن و مراکز تفریحی که شامل فضای سبز و بازیگاه را در حالی که هوا رو به گرمی میرود را بیش از پیش احساس می کند و به واقع جز نیاز های ضروری و لاینفک خو می داند و این در حالی است که هیچ کدام از این مراکز و محل های نام برده شده در 6 سال اخیر ساخته نشده اند برای مثال پارک ملت که قدمتی بالغ بر 4 دهه دارد و طی این سال ها فقط بازسازی و یا به قول دوستان اصلاح هندسی شده است. اما مطلبی را که در این متن می خواهم به عرضتان برسانم ریز شدن به جزییات موضوع و نگاه از داخل و بطن خود مردم به مراکز تفریحی و فضای سبز است چون معتقدم که کلی گویی ها در این ماه ها به مرتب بازگو شده است و همه کم وبیش از آمار و ارقام و میزان بودجه ها و کارهای انجام شده بر روی کاغذ خبر داریم...

به نام یگانه هنرمند هستی

...و باد موهای رعنا را نوازش می کرد. نمیدانم قبل از اذان صبح  بود یا از طلوع آفتاب گذشته بود ،خواب می دیدم، نمیدانم شب بود یا صبحدم،میگویند خواب شب و خواب صبح تعبیرش فرق دارد.

 خواب دیدم که روی صندلی اتاقم رو به کوههای باراجین نشسته ام و آن وسط،توی دشت درخت های گیلاس بار داده اند.

...و باد که موهای رعنا را آن وسط نوازش میکرد.

خدایا خیلی وقت است که خواب ندیده ام،خدای من بگذار تا انتهای ماجرا را دنبال کنم...

و درخت گیلاس که بار داده است ،آن هم در بهار بی باران،و شاخ و برگ ها که مثل حروف و کلمات با آدم سخن می گویند...

رعنا،رعنا،کاش من باد میشدم و رویا را در لابلای موهای تو جستجو میکردم

سر به آغوشت می نهادم و با تمام وجود بو می کشیدم؛ رایحه خوش زن را.

و آه ای خدای من،بوسه عشق ، بوسه نفرت ، بوسه گناه ،بوسه توبه

برای او که گفت : نوشتن من یک بهانه است

درود بر شما کاوه بغداد چی عزیز یار دبستانی سابق و همراه دانشگاهیه امروز و فردا

در قسمت نظرات مطلبی نوشته بودی که حکایت از بینش بالا و دغدغه های روشنفکریتان می باشد که همیشه از تو سراغ داشته ام. اما بخاطر ابراز لطف و وقتی که گذاشته ای و همچنین من باب نقدی که به من وارد نموده ای و چون در طی این مدت بعلت دو پست اخیرم نظرات خصوصی و ضد ونقیض و موافق و مخالف زیادی بر من رفت؛ خواستم چند نکته را به عرض شما و همگان برسانم ، نه از حیث دفاعیه یا جوابیه ، این را بگذار بابت بیان دید گاهمان، حال شاید در پاره ای موارد با هم ، همسو باشیم اما در کل هر کس جهان بینی و اعتقادات خود را در مسائل مختلف از سیاست گرفته تا فرهنگ و هنر دارد.