واقعا از مراسم عزاداری مولایمان علی (ع) و شب زنده داری های لیالی قدر لذت میبرم و بنظرم میتوان شور و شوق و دلبستگیهای ملتی را به اصول و ریشه هایشان به تماشا نشست و در غرق شدن در این مراسمات به حالی مثالزدنی دست یافت و نور ایمان را در چشمان مومنین دید .

شاید از جمله مراسمات مذهبی باشد که با شکل و شمایلی انسانی و اخلاقی همراه است و حضور مردم از هر طبقه و قشر و طرز تفکری در مساجد و هیئت ها و حسینیه ها و گردهمایی مردم در کنار واعظین قهار و بهترین مداحان و سینه زنی و مرثیه سرایی در ردای مولایمان واقعا بی نظیر است و به نوعی بهترین حالات را میتواند برای هر شخصی به فراخور حالش رقم بزند و با تکیه به مسائل اساسی اسلام بیشتر و بهتر به حقیقت اسلام و شیعه پی برد و پاسخ به سوال های بی پایان نسلی سرگردان و آشفته از درون همین مراسمات بیرون می آید جایی که نشانی از علم کشی و راه انداختن هیئت های عزاداری به خیابان ها و زور آزمایی و خودنمایی و بی تقوایی عده ای خبری نیست.و کمی تفکر و تعقل برای همه ما ضروری است تا به خود و اعمال و کردارمان نگاهی گذرا بیفکنیم و براستی که بایستی هر لحظه از خدا بخواهیم که لحظه ای ما را به حال خود رها مکند و دعا میکنم که خداوندا این عشق به ائمه و اهل بیت را از دل این ملت نگیر که اگر این طور شود همین یک ذره اخلاقیات باقی مانده در امور جاری زندگی نیز له و لگد مال میشود.